Αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί η λύση στα κενά

Αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί, η λύση στα κενά
Του Αποστολου Λακασα
Χάος επικρατεί με τους αποσπασμένους
εκπαιδευτικούς στις υπηρεσίες του Δημοσίου. Παρότι
δύο μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς
υπάρχουν ακόμη λειτουργικά κενά σε σχολεία, πάνω
από 10.000 εκπαιδευτικοί είναι αποσπασμένοι σε
διοικητικές υπηρεσίες, από την κεντρική υπηρεσία
του υπ. Παιδείας στο Μαρούσι και τις περιφερειακές
διευθύνσεις ώς τις κατά τόπους Ιερές Μητροπόλεις.
Αυτοί θα μπορούσαν να καλύψουν θέσεις σε σχολεία
χωρίς νέες προσλήψεις.
Κρατικές δαπάνες
Ηδη η Ελλάδα έχει μία από τις καλύτερες αναλογίες
στον ΟΟΣΑ. Στη χώρα μας, σε 1.000 μαθητές στην
υποχρεωτική εκπαίδευση αντιστοιχούν 117,4
εκπαιδευτικοί, ενώ ο μέσος όρος στις χώρες του
ΟΟΣΑ είναι 76,4. Ταυτόχρονα, οι αποσπάσεις
εκτινάσσουν τις κρατικές δαπάνες. Η χώρα μας
εμφανίζει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά κόστους των
εκπαιδευτικών ωρών ανά μαθητή (11,8% στην
πρωτοβάθμια εκπαίδευση, 15,6% στο Γυμνάσιο, 15,2%
στο Λύκειο).
Ειδικότερα, ο αριθμός των 10.000 αποσπασμένων
είναι μόνο κατά προσέγγιση. Και αυτό διότι για τον
αριθμό τους μόνο γενικοί υπολογισμοί μπορούν να
γίνουν, καθώς η σχετική έρευνα που έγινε από το
υπουργείο απέδειξε ότι ουδείς είχε ακριβή εικόνα
για το σύνολο των αποσπάσεων των εκπαιδευτικών.
«Κανείς δεν μπορούσε να συντάξει τέτοιο πίνακα,
καθώς μεγάλος αριθμός αποσπασθέντων δεν έχει
εμφανιστεί ποτέ στο υπουργείο», ανέφεραν χθες
πηγές του υπουργείου Παιδείας.
Το μόνο που κατάφεραν οι υπάλληλοι ήταν να βρεθεί
ο αριθμός των αποσπασθέντων εκπαιδευτικών στην
κεντρική υπηρεσία του υπουργείου. Συνολικά 1.013
εκπαιδευτικοί από όλες τις ειδικότητες (οι
περισσότεροι -167- ήταν Αγγλικής Φιλολογίας και
151 της Γαλλικής) είναι αποσπασμένοι. Από αυτούς
οι 300, όπως υποστηρίζει η νυν ηγεσία του
υπουργείου, απεσπάσθησαν με μία μόνο απόφαση του
προηγούμενου υπουργού κ. Αρη Σπηλιωτόπουλου τον
Ιούνιο του 2009 με ισχύ για τρία χρόνια.
Μάλιστα, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η κατανομή
των αποσπασμένων εκπαιδευτικών ανά ειδικότητα
αποδεικνύει πως δεν υπήρξε κανένα κριτήριο
παραγωγικής χρησιμότητας, αλλά υιοθετήθηκαν
κριτήρια πελατειακής εξυπηρέτησης (εκτός από τους
καθηγητές Αγγλικών και Γαλλικών, αποσπασμένοι στο
υπ. Παιδείας είναι 15 θεολόγοι, 109 φιλόλογοι, 63
μαθηματικοί, 49 φυσικοί, 19 χημικοί, 7 βιολόγοι,
40 δάσκαλοι, 52 νηπιαγωγοί, 2 γεωπόνοι, 7 Οικιακής
Οικονομίας, 18 Μουσικής κ.ά.). Γνωρίζοντας τα
στοιχεία αυτά, η υπ. Παιδείας κ. Αννα
Διαμαντοπούλου θα προχωρήσει στη δημιουργία νέου
συστήματος διαχείρισης και κατανομής των
εκπαιδευτικών (προσλήψεις, μετατάξεις, αποσπάσεις,
διαθέσεις) με κριτήρια την εξυπηρέτηση των
πραγματικών λειτουργικών αναγκών, τη διαφάνεια και
την αξιοκρατία.

Πηγή πληροφοριών: www.kathimerini.gr

Ελπίδες για εκ γενετής τυφλούς.

Πολλά παιδιά γεννιούνται έχοντας προβλήματα όρασης. Οι γιατροί δεν μπορούν να
δώσουν μια σαφή απάντηση για το τι συμβαίνει και έχουμε αυτά τα αποτελέσματα.

Ήρθε όμως η στιγμή που Αμερικανοί και Ευρωπαίοι επιστήμονες μας επιφυλάσσουν
ευχάριστα νέα για το πώς μπορούμε να εμποδίσουμε να συμβεί αυτό το δυσάρεστο
γεγονός.

Σύμφωνα με μια τελευταία έρευνα, οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι μπορούν να
εισάγουν DNA στα μάτια των παιδιών, ώστε να γιατρέψουν την εκ γενετής τύφλωση
που προκαλεί η σπάνια κληρονομική νόσος που λέγεται «συγγενής αμαύρωση του
Leber».

Η ασθένεια αυτή ξεκινά αμέσως μετά τη γέννηση του παιδιού, όπου σταδιακά χάνουν
την όραση τους και μέχρι τα 40 είναι τελείως τυφλοί. Αρκετά από τα παιδιά που
γεννιούνται με την ασθένεια (γύρω στο 16%), έχουν ένα ελαττωματικό μεταλλαγμένο
γονίδιο (RPE65), το οποίο βοηθά τα κύτταρα του αμφιβληστροειδούς φακού να
παράγουν τη ροδοψίνη, μια ουσία που χρειάζεται για την απορρόφηση του φωτός.

Χωρίς αυτή την ουσία, τα κύτταρα φωτο-υποδοχείς σταδιακά πεθαίνουν.


Η γονιδιακή θεραπεία που προτείνουν οι αμερικανοί επιστήμονες έδειξε μεγάλο
ποσοστό επιτυχίας καθώς στα πειράματα που έγιναν, τα παιδιά ηλικίας 8 - 11 ετών
έδειξαν τετραπλάσια βελτίωση στην ευαισθησία των ματιών τους στο φώς και άρα
στην όραση, σε σχέση με τους ενηλίκους με το ίδιο πρόβλημα. Αυτό σημαίνει πως
όσο πιο μικρός κάνεις τη θεραπεία, τόσο μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας έχεις.

Ένα από τα παιδιά, ηλικίας εννιά ετών, δήλωσε ότι μπορεί πια να αναγνωρίσει
πρόσωπα για πρώτη φορά, να παίξει ποδόσφαιρο, να διαβάσει βιβλία και να κάνει
ποδήλατο στη γειτονιά μόνο του. Κανένα από τα παιδιά δεν απέκτησε πλήρως την
όρασή του, αλλά και κανένα δεν είναι πια τυφλό από νομική άποψη.

Οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι σταδιακά θα έχουν αντίστοιχες επιτυχίες ,μέσω
γονιδιακής θεραπείας, και με άλλα προβλήματα της όρασης. Ήδη έχουν γίνει σε
πειραματόζωα , με ενθαρρυντικά αποτελέσματα- ανάλογες θεραπείες σε οκτώ ακόμα
διαταραχές της όρασης και σύντομα θα ξεκινήσουν οι δοκιμές και σε ανθρώπους.

Zougla.gr

http://madata.gr

Τα προβλήματα όρασης ενοχοποιούνται για πρόωρο θάνατο.

Τα προβλήματα όρασης ενοχοποιούνται για πρόωρο θάνατο
Νέα Υόρκη: Η κακή όραση είναι αρκετή για να κάνει δύσκολη τη ζωή του ηλικιωμένου. Αλλά τα προβλήματα όρασης όταν δεν μπορούν να διορθωθούν, φαίνεται να σχετίζονται επίσης και με το συντομότερο προσδόκιμο επιβίωσης, σύμφωνα με νέα στοιχεία που δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο Archives of Ophthalmology.


Παλαιότερες μελέτες είχαν δείξει ότι υπάρχει σχέση μεταξύ κακής όρασης και θανάτου, αλλά οι επιστήμονες θέλησαν να δουν τι μπορεί να εξηγεί αυτόν τον συσχετισμό.

Ο Δρ Μάικλ Καρπα και οι συνεργάτες του στο Ινστιτούτο Westmead Millennium του Σίδνεϊ μελέτησαν περισσότερους από 3.600 ανθρώπους που ήταν 49 ετών και άνω, στην αρχές της δεκαετίας του 1990. Μέχρι το 2007, περισσότεροι από το ένα τρίτο, δηλαδή 1.273 άτομα, είχαν αποβιώσει.

Όσοι είχαν προβλήματα όρασης που δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν είχαν 35% περισσότερες πιθανότητες να αποβιώσουν κατά την διάρκεια των 13 ετών που διήρκεσε η μελέτη και όσοι είχαν τα συγκεκριμένα προβλήματα και ήταν κάτω των 75 ετών είχαν υπερδιπλάσιες πιθανότητες θανάτου.

Ο συνδετικός κρίκος μεταξύ κακής όρασης και θανάτου είναι φυσικά η δυσκολία στο βάδισμα. Οι ερευνητές εικάζουν ότι όχι μόνο οι ηλικιωμένοι που δεν βλέπουν καλά κινδυνεύουν να πέσουν, αλλά επίσης είναι λιγότερο πιθανό να απευθυνθούν σε κάποιο γιατρό τακτικά ή να επιδιώξουν τη λήψη φαρμάκων. Επίσης μπορεί να είναι κοινωνικά απομονωμένοι και λιγότερο ικανοί να αναζητήσουν βοήθεια σε περίπτωση ανάγκης.

Τέλος υπάρχει και η πιθανότητα τα προβλήματα όρασης να τους εμποδίζουν να ασκούνται σωματικά, γεγονός που τους θέτει σε υψηλότερο κίνδυνο θανάτου από πολλές παθήσεις.

Και δεν θα πρέπει να αμελήσουμε να αναφέρουμε ότι τα προβλήματα όρασης μπορεί να οφείλονται στην κακή διατροφή, η οποία με τη σειρά της προκαλεί καρδιακά προβλήματα και άλλες παθήσεις.

Πηγή Πληροφοριών: health.in.gr

Τα βιντεοπαιχνίδια κάνουν καλό στα ... μάτια!

Τα βιντεοπαιχνίδια έχουν κατηγορηθεί για όλα, αλλά μία νέα έρευνα έρχεται να δώσει νέα θετικά στοιχεία.


Τα παιχνίδια δράσης μπορούν να καλυτερέψουν την όραση και σε πολλές περιπτώσεις θεραπεύουν την αμβλυωπία - γνωστή και ως "τεμπέλικο μάτι". Σε αυτή την πάθηση η οπτική οξύτητα σε κάποιο μάτι είναι μειωμένη και τα γυαλιά δεν βελτιώνουν την κατάσταση. Συνήθως η αντιμετώπιση της αμβλυωπίας γίνεται με τη βοήθεια ενός προστατευτικού καλύμματος, αλλά μία μελέτη που έγινε στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ δείχνει ότι ορισμένα βιντεοπαιχνίδια, που απαιτούν ιδιαίτερα προσήλωση, μπορούν να καταφέρουν μέσα σε μία ώρα αυτό που κάνει το ειδικό κάλυμμα σε 400 ώρες.


Πηγή Πληροφοριών: thebest.gr

Πρωτοποριακή θεραπεία αποκατάστασης της όρασης.

Πρωτοποριακή θεραπεία αποκατάστασης της όρασης
ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ. Διεθνής ομάδα επιστημόνων αποφάσισε να εφαρμόσει νέα γονιδιακή θεραπεία σε παιδιά που ήταν τυφλά εκ γενετής εξαιτίας μιας σπάνιας κληρονομικής ασθένειας. Αμερικανοί και ευρωπαίοι επιστήμονες εισήγαγαν DΝΑ στα μάτια τεσσάρων τυφλών παιδιών τα οποία ήταν φορείς της σπάνιας κληρονομικής νόσου, που είναι γνωστή ως «συγγενής αμαύρωση του Λέμπερ». Μετά την επέμβαση τα παιδιά ανέκτησαν την όρασή τους, σε βαθμό που μπορούν να περπατούν πλέον χωρίς βοήθεια.

Το αποτέλεσμα της επέμβασης καταγράφεται ως μια από τις πιο επιτυχημένες περιπτώσεις γονιδιακής θεραπείας στην ιατρική ως τώρα. Οσοι πάσχουν από τη νόσο, αρχίζουν να χάνουν την όρασή τους αμέσως μετά τη γέννησή τους και είναι τελείως τυφλοί ως τα 40 τους χρόνια. Αρκετά από τα παιδιά που γεννιούνται με την ασθένεια παρουσιάζουν μετάλλαξη σε ένα γονίδιο (RΡΕ65), το οποίο υπό φυσιολογικές συνθήκες βοηθάει τα κύτταρα του αμφιβληστροειδούς φακού να παράγουν τη ροδοψίνη, μια ουσία αναγκαία για την απορρόφηση του φωτός. Στους συγκεκριμένους ασθενείς, λόγω έλλειψης της ουσίας τα κύτταρα φωτοϋποδοχείς σταδιακά πεθαίνουν.

Σε πειραματόζωα έχουν ήδη γίνει ανάλογες γονιδιακές θεραπείες για άλλες οκτώ παθήσεις της όρασης, με πολύ επιτυχημένα αποτελέσματα, και σύντομα αναμένεται να ξεκινήσουν οι δοκιμές και σε ανθρώπους.
Πηγή Πληροφοριών: www.tovima.gr

Δείξε μου τον δρόμο...

Η ιστορία ενός τυφλού μαραθωνοδρόμου και του συνοδού του
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιάννης Παπαδόπουλος



Ο Στέργιος Σιούτης μεγάλωσε μετρώντας αντίστροφα. Ήξερε ότι κάποτε θα έχανε την όρασή του. Μέχρι τα 18 ρουφούσε εικόνες. Έπειτα έβλεπε μόνο σκιές. Μια σπάνια πάθηση τον οδήγησε στην τύφλωση, αλλά δεν τον απομάκρυνε από την αγάπη του: το τρέξιμο. Απλά τώρα χρειαζόταν κάποιον να του δείξει τον δρόμο.

Τα προβλήματα όρασης άρχισαν όταν ο Στέργιος Σιούτης ήταν δύο ετών. Αρχικά δεν έβλεπε στο σκοτάδι. Αργότερα δυσκολευόταν να ξεχωρίσει τα γράμματα στο σχολείο ή να παίξει μπάλα με τα άλλα παιδιά. Στα 18 του τυφλώθηκε από μια πάθηση που το όνομά της μοιάζει με γλωσσοδέτη: μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια. Σήμερα η όρασή του είναι μικρότερη από 1%. Μπορεί να ξεχωρίσει μια ηλιόλουστη μέρα. Αλλά ό,τι είναι για τους άλλους πολύχρωμες εικόνες, γι΄ αυτόν είναι μονάχα σκιές. Ένας μαύρος, άγνωστος κόσμος. Ο κ. Σιούτης όμως ήθελε να δημιουργήσει το δικό του σύμπαν. Έναν κόσμο χτισμένο στη φαντασία του. Το κατάφερε αρχικά στον διάδρομο ενός γυμναστηρίου και αργότερα μετέχοντας σε δεκάδες μαραθωνίους.

«Όταν τρέχω, ονειρεύομαι», λέει ο κ. Σιούτης στα «ΝΕΑ». «Πλάθω εικόνες στο μυαλό μου. Και όταν αγωνίζομαι χτίζω τη διαδρομή με τις υπόλοιπες αισθήσεις μου. Τα χειροκροτήματα του κόσμου, οι αλλαγές της θερμοκρασίας, οι μυρωδιές της φύσης, όλα με βοηθούν να ξέρω πού βρίσκομαι».

19 μαραθώνιοι
Ο κ. Σιούτης άρχισε τον αθλητισμό το 1980, λίγα χρόνια μετά τη μετακόμισή του στην Αθήνα από το Νεοχωράκι Μαγνησίας. Στην αρχή τα βήματά του ήταν τόσο αργά που δεν ξεκολλούσαν από το έδαφος. Χρειάστηκε λίγος καιρός μέχρι να ξεπεράσει τον φόβο και την ανασφάλεια. Τον πρώτο του μαραθώνιο τον έτρεξε το 1995 στην κλασική διαδρομή. Σήμερα έχει φτάσει τους 19.

Συμμετείχε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 και σε πολλές διεθνείς συναντήσεις. Ποτέ δεν ήταν μόνος. Κάθε φορά έτρεχε πλάι του ένας άλλος άντρας. Ο Γιώργος Δούσης είναι ένας από τους βασικούς συνοδούς του τα τελευταία χρόνια. Τα «μάτια» του κ. Σιούτη σε κάθε κούρσα.


ΜΕ ΕΝΑ ΣΚΟΙΝΙ
Ο ένας είναι τα «μάτια», ο άλλος η «ψυχή». Δύο αθλητές «δεμένοι» με ένα σκοινί για 42 χιλιόμετρα
TA NEA on line
Δείτε το αφιέρωμα των «ΝΕΩΝ» στον Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών εδώ.

«Ο τυφλός πονάει το ίδιο»

ΣΗΜΕΡΑ, στο Αθλητικό Σωματείο Στίβου Τυφλών υπάρχουν οκτώ μαραθωνοδρόμοι. Από αυτούς οι δύο πρόκειται να τρέξουν φέτος στην κλασική διαδρομή, στις 8 Νοεμβρίου. Ο κ. Σιούτης θα λάβει μέρος στον αγώνα 5.000

μ. που διεξάγεται παράλληλα. Συνοδός του θα είναι ο 13χρονος γιος του Σπύρος, για πρώτη φορά. Ο κ. Σιούτης εργάζεται ως διοικητικός υπάλληλος στο υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και πριν από δύο χρόνια απέκτησε το διδακτορικό του στην Ψυχολογία από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Από το 1995 διδάσκει στο Μαράσλειο δασκάλους που μετεκπαιδεύονται στην Ειδική Αγωγή. Αφού ξεμπερδέψει με τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις μοιράζει τον χρόνο του στην οικογένειά του και την προπόνηση. Τρέχει σχεδόν καθημερινά, τις περισσότερες φορές στον διάδρομο ενός γυμναστηρίου. Ο γυμναστής επιλέγει τον ρυθμό και ο κ. Σιούτης τρέχει για 50 λεπτά ή μία ώρα. Για μεγάλα συνεχόμενα επιλέγει τον Υμηττό ή το Ζάππειο και για διαλειμματικές προπονήσεις το στάδιο της Νέας Ιωνίας. Πάντα με την καθοδήγηση κάποιου συνοδού.

«Με τη φαντασία»
«Τρέχω με την ψυχή, το μυαλό και τη φαντασία», λέει ο κ. Σιούτης. «Αν αγαπάς κάτι πολύ, θα το πετύχεις. Ο προορισμός μας είναι το τρέξιμο, η κίνηση. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Δυστυχώς σήμερα ο κόσμος απογοητεύεται εύκολα, παραιτείται και χάνει το κουράγιο του. Αν και αρτιμελείς, παύουν να κυνηγάνε τη ζωή. Δεν πρέπει».

Με τους συνοδούς του έχει αναπτύξει δυνατές φιλίες. Έχει τρέξει τουλάχιστον με εννιά διαφορετικούς δρομείς στο πλάι του τα τελευταία 29 χρόνια.

«Είναι σαν να τρέχω μαζί με έναν φίλο μου», λέει ο κ. Δούσης. «Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι τυφλοί δεν είναι εξωτικά πουλιά, αλλά συνάνθρωποί μας. Απλά προπονήθηκαν σκληρά και ξεκλείδωσαν τις δυνάμεις τους. Έχουν κι αυτοί ιδιαιτερότητες, χαρίσματα και πάθη όπως όλοι οι άλλοι.

Στον Μαραθώνιο ο τυφλός πονάει το ίδιο με τους υπόλοιπους. Εγώ είμαι εκεί απλά για να του δείχνω τον δρόμο».


«Έπρεπε να βλέπω για δύο»

Ο ΣΥΝΟΔΟΣ και ο τυφλός αθλητής κρατούν ένα σκοινί και τρέχουν μαζί. Είναι μια σχέση που βασίζεται στον σεβασμό και την εμπιστοσύνη. Οι συνοδοί πρέπει να είναι καλύτεροι δρομείς για να αντέξουν στον ρυθμό του αθλητή. Απαγορεύεται να τους «σέρνουν» και πρέπει να προσέχουν διπλά και να προειδοποιούν για εμπόδια.

Πριν συνοδεύσει για πρώτη φορά έναν τυφλό δρομέα ο κ. Δούσης έκλεισε τα μάτια του και προσπάθησε να τρέξει. Ήθελε να νιώσει όπως ο αθλητής. Να μπει έστω και για λίγα μέτρα στη θέση του. «Ένιωσα περισσότερο υπεύθυνος έπειτα», λέει ο κ. Δούσης στα «ΝΕΑ». «Κατάλαβα τι βιώνουν αυτοί οι δρομείς. Ήξερα ότι έπρεπε τώρα να βλέπω για δύο και όχι για έναν».

Με τον κ. Σιούτη γνωρίστηκε πριν από οκτώ χρόνια. Τον ανέλαβε ως προπονητής του και τον συνόδευσε σχεδόν σε όλους τους αγώνες από το 2004 έως και σήμερα.

«Σαν αθλητής δεν έχει τρομερές δυνατότητες ή ταλέντο», λέει ο κ. Δούσης. «Ό,τι έχει καταφέρει οφείλεται στα ψυχικά του χαρίσματα. Έχει υπομονή, καρτερικότητα, πειθαρχία και τεράστια αγάπη για το τρέξιμο. Διδάσκομαι και εγώ από αυτόν».
Πηγή Πληροφοριών: www.tanea.gr

Αλλοδαποί με αναπηρία, έχουν δικαίωμα στην μόρφωση;

Άρθρο της ιστοσελίδας «TV Χωρίς Σύνορα» της 29ης Οκτωβρίου 2009.
Η 18χρονη Μ. Σ. είναι παιδί μεταναστών και τελείωσε με άριστα το Λύκειο. Είναι όμως και άτομο με αναπηρία. Στη συγκλονιστική επιστολή της προς την ΟΛΜΕ δεν περιγράφει μόνο την Οδύσσειά της, αλλά δηλώνει και την αποφασιστικότητά της να διεκδικήσει το δικαίωμα που έχει κάθε Έλληνας συνομήλικός της με αναπηρία: την εισαγωγή της στο Πανεπιστήμιο, χωρίς Πανελλαδικές εξετάσεις, αλλά βάσει του βαθμού απολυτηρίου.
Του Αρίστου Αναγνώστου

Η Μ.Σ. στον αγώνα της έχει βρει συμπαραστάτες, εκτός από την εκπαιδευτική κοινότητα και τους συμμαθητές της, τον Συνήγορο του Πολίτη, στον οποίο η ίδια απευθύνθηκε. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, ουδεμία επίσημη-έγγραφη απάντηση έχει λάβει από το Υπουργείο Παιδείας.

Η επιστολή της 18χρονης (την οποία απέστειλε στις 20 Οκτωβρίου στην ΟΛΜΕ), στην οποία το όνομα και η ασθένειά της παραλείπονται. (Και στην περίπτωση που υπάρχουν απορίες, σπεύδω να πω ότι το ίδιο ύφος και ωριμότητα γραφής διέγνωσα και στα e-mail που αντάλλαξα με την Μ.Σ.)

«Είναι αδιαμφισβήτητη αλήθεια ότι τα άτομα με αναπηρία "σκοντάφτουν" πάνω σε χιλιάδες εμπόδια που θέτει το αδηφάγο γραφειοκρατικό σύστημα με άμεσο επακόλουθο τον περιορισμό της συμμετοχής τους στην πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή.

Παράλληλα, 200.000 τουλάχιστον μαθητές, παιδιά μεταναστών από τρίτες χώρες, παρ΄ ότι έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα ή/και φοιτούν σε ελληνικά σχολεία, ζουν στη σκιά της ταμπέλας του "αλλοδαπού" απολαμβάνοντας υποτυπώδη πολιτικοοικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Όταν κανείς ανήκει και στις δύο κατηγορίες, τότε είναι πολύ πιθανό, όπως αποδεικνύει η προσωπική μου εμπειρία, να εγκλωβιστεί στα γρανάζια της συντηρητικής νομοθεσίας του ελληνικού κράτους, η οποία παρουσιάζει πολλαπλά προβλήματα (πολυνομία, ασάφεια νόμων, διαιώνιση κοινωνικών ανισοτήτων, νομικά κενά) και εν τέλει να υποβληθεί σε ρατσιστικό αποκλεισμό από ορισμένες κοινωνικές παροχές.
Ονομάζομαι M.Σ. Γεννήθηκα τον Αύγουστο του 1991 στο χωριό Πόρο του νομού Αυλώνας στην Αλβανία και πάσχω από (.....). Από το 1994 ζω μόνιμα στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά μου.

Επειδή η πλειονότητα των γλωσσικών ερεθισμάτων που δέχθηκα στη νηπιακή ηλικία των 3 ετών ήταν στην ελληνική γλώσσα, πολύ γρήγορα έμαθα να μιλώ με άνεση, να εκφράζομαι, να σκέφτομαι στην ελληνική γλώσσα. Σε όλα τα σχολικά έτη από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού μέχρι και την τρίτη Λυκείου φοίτησα ανελλιπώς σε δημόσια ελληνικά σχολεία και ανταποκρίθηκα επαρκέστατα στις μαθητικές απαιτήσεις. Μάλιστα, ως επιβράβευση των άριστων επιδόσεών μου κάθε χρονιά τόσο στο Γυμνάσιο όσο και στο Λύκειο μου απονέμονταν αριστεία και πρωτεία.

Στις 20 Φεβρουαρίου, η Πρωτοβάθμια Υγειονομική Επιτροπή του Κεντρικού Τομέα Αθηνών γνωμάτευσε ότι εμπίπτω στο νόμο 3027/2002 περί εισαγωγής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, άνευ πανελλαδικών εξετάσεων. Η συγκεκριμένη γνωμάτευση με αριθμό πρωτοκόλλου 1184 δόθηκε στον πατέρα μου έπειτα από επίδειξη του διαβατηρίου του.

Συμμετείχα σε ενδοσχολικές εξετάσεις στο 2ο Πειραματικό Λύκειο Αθηνών και αποφοίτησα με Γενικό Βαθμό Απολυτηρίου Γενικού Λυκείου «ΑΡΙΣΤΑ» Δεκαεννέα και Εννέα Δέκατα.

Στις 16/09 υπέβαλα όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά (τίτλο απόλυσης από το Λύκειο, πιστοποιητικό της αρμόδιας πρωτοβάθμιας υγειονομικής επιτροπής που πιστοποιεί την πάθηση, βεβαίωση γιατρού μέλους ΔΕΠ) στη γραμματέα της Ιατρική Σχολή Αθηνών.

Στη θέα του αλβανικού διαβατηρίου αντί για αστυνομική ταυτότητα άρχισε μια ομολογουμένως φιλότιμη προσπάθεια από την πλευρά της τελευταίας ώστε να βρεθεί κάποια ελληνική «άκρη» στην καταγωγή μου προς διευκόλυνση της κατάστασης. Οι προσπάθειες δεν απέδωσαν καρπούς μιας και έχω αλβανική υπηκοότητα, αλβανική ιθαγένεια και οι δύο γονείς μου κατάγονται απ΄ την Αλβανία. Με λίγα λόγια απέναντι στο νόμο θεωρούμαι αλλοδαπή. Η γραμματέας με πληροφόρησε ότι ενώ είχε στείλει από καιρό ερώτημα στο Υπουργείο Παιδείας προκειμένου να διασαφηνιστεί τι ακριβώς ισχύει για τους αλλοδαπούς, οι οποίοι εμπίπτουν στον νόμο περί «εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ατόμων που πάσχουν από σοβαρές παθήσεις», απάντηση δεν έλαβε ποτέ. Την ίδια στιγμή τηλεφωνεί στο αρμόδιο τμήμα του Υπουργείου. Η προφορική ανεπίσημη απάντηση ήταν αρνητική: «Oι αλλοδαποί δεν μπορούν να εγγραφούν στην ανώτατη εκπαιδευτική βαθμίδα με βάση το νόμο του 5% (παλιότερα 3%)». Έτσι, η γραμματέας μου επέστρεψε τα δικαιολογητ
ικά παραπέμποντας με στο Υπουργείο Παιδείας απ΄ όπου θα μπορούσα, σύμφωνα με την ίδια, να πάρω διασαφητικές απαντήσεις στον καταιγισμό των εύλογων ερωτήσεων μου που ακολούθησαν την εξοργιστική και κυρίως αβάσιμη τηλεφωνική απάντηση από το Υπουργείο. Μάταια όμως!

Αρμόδιος υπάλληλος από τη Διεύθυνση Διεξαγωγής Εξετάσεων αρκέστηκε στην εξής καθόλου διαφωτιστική επισήμανση: «Οι αλλοδαποί που προσβλέπουν στην εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν δύο διεξόδους: είτε να συμμετάσχουν στις εξετάσεις που αφορούν την ειδική κατηγορία των αλλοδαπών είτε να εξεταστούν πανελλαδικώς με τα υπόλοιπα "κανονικά" παιδιά». (Βλέπετε, όταν είσαι όχι μόνο αλλοδαπός αλλά και ΑμΕΑ, ο βαθμός "αντι-κανονικοτητας" αυξάνεται!).

Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι σύμφωνα με το μοναδικό επιχείρημα που προέβαλλαν υπάλληλοι του Υπουργείου, προκειμένου να δικαιολογήσουν (τα αδικαιολόγητα;) την προφορική αρνητική τους απάντηση, «Η εγγραφή αλλοδαπών στην ανώτατη εκπαιδευτική βαθμίδα με βάση τον παραπάνω νόμο-χωρίς να εξεταστούν πανελλαδικώς-θα οδηγούσε στην εισαγωγή μαθητών με χαμηλές σχολικές επιδόσεις».

Άρα, αφενός προεξοφλούν τις μαθητικές ικανότητες παιδιών που φοιτούν χρόνια σε ελληνικά σχολεία και παρ΄ όλα αυτά δεν έχουν αποκτήσει ελληνική υπηκοότητα και αφετέρου παραβλέπουν το γεγονός ότι ο νόμος διασφαλίζει την αξιοκρατική επιλογή των υποψηφίων, καθώς αναφέρει εναργώς ότι κριτήριο εισαγωγής των υποψηφίων είναι ο μέσος γενικός βαθμός απόλυσης από το Λύκειο.

Στις 18/09 κατέθεσα στη γραμματεία της Ιατρικής Σχολής Αθηνών αίτηση για καθ΄ υπέρβαση εγγραφή μαζί με όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά με αριθμό πρωτοκόλλου 360.

Την ίδια μέρα ανέφερα γραπτώς την κατάσταση ως είχε στο Συνήγορο του Πολίτη. Πλέον, τη διαμεσολάβηση στους αρμόδιους κρατικούς φορείς έχει αναλάβει δικηγόρος της ανεξάρτητης αυτής αρχής, ο οποίος, μάλιστα, προ ολίγων ημερών, με ενημέρωσε ότι έχει κατατεθεί ερώτημα στο νομικό σύμβουλο του Υπουργείου αναφορικά με τη δυνατότητα εγγραφής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση των υπηκόων τρίτων χωρών, οι οποίοι πάσχουν απ΄ τις προβλεπόμενες παθήσεις.

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, βρίσκομαι μετέωρη εν αναμονή της έγγραφης απάντησης στην αίτηση που κατέθεσα η οποία, όπως μου είπε η γραμματέας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, έρχεται ούτως ή άλλως κατά τα τέλη Δεκέμβρη.

Συνακόλουθα, οι αρμόδιοι φορείς υποχρεούνται κατά τη γνώμη μου να διευκρινίσουν έγκαιρα τυχόν ασάφειες του νόμου ώστε από εδώ και πέρα αλλοδαποί μαθητές με σοβαρά προβλήματα υγείας να μην αντιμετωπίζονται ως "μη προνομιούχοι", ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Και αφού, λοιπόν, μέχρι σήμερα οι αρμόδιοι φορείς αποφεύγουν επιμελώς να δώσουν μια επίσημη υπεύθυνη απάντηση παίρνω το θάρρος να θέσω ευθέως το εξής ερώτημα στους επικεφαλής του Υπουργείου:

«Ποιά νομική διάταξη στερεί το δικαίωμα αξιοποίησης του νόμου 3794, ΦΕΚ Α 156/4.9.2009 από κατόχους τίτλου απόλυσης απ΄ το Λύκειο που πάσχουν απ΄ τις προβλεπόμενες σοβαρές παθήσεις μόνο και μόνο επειδή είναι υπήκοοι πολίτες τρίτων χωρών;»


Πηγή: http://www.tvxs.gr/